Tuesday, August 9, 2022

 हे तर त्रिभुवनाचं दर्शन !!! इथे प्रत्यक्ष परमेश्वर पाहावा.

खेळ मांडीयेला वाळवंटी घाई ।
नाचती वैष्णव भाईं रे ।
क्रोध अभिमान गेला पावटणी ।
एक एका लागतील पायीं रे ॥१॥
कसला क्षुल्लक क्रोध अन कसला क्षुद्र अभिमान !!!
हे मना, तू हे दिव्य दर्शन घेऊन काही तरी शिक...असेच मी मनाला म्हंटले.
नितीताईने हे अलौकिक दर्शन आपल्याला घडवले आणि तिचा कॅमेरा नित्य आपल्याला असेच एक एक सौंदर्य दाखवत असतो...!!!
मधुसूदन थत्ते
३०-०७-२०२२



 

देवाच्या तरी दारी

ईगो ठेवी बाहेरी ...

◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘

मित्रांनो आजचा अनुभव...

सौ आणि मी नारद-मंदिर (सदाशिव पेठ, पुणे) परिसरात होतो. छत्री नव्हती..नेमका पाऊस आला...स्वामी समर्थांचा मठ तिथेच होता...गेलो दर्शनाला..

मठाबाहेर रस्त्यालगतच्या पायरीला लागून रस्त्यावर एक काथ्याचे पायपुसणे होते. आम्ही आमची पायतणे अनवधानाने त्याच्यावरच काढली..आत गेलो..दर्शन घेऊन बाहेर आलो..

इतक्यात..

"अहो...ते काथ्याचे पाय पुसणे जोडे ठेवायला नाही...!!!" एक चाळीशीचा सज्जन जरा करड्या स्वरातच म्हणाला...

"ओहो, आमच्या लक्षात नाही आलं हो...चूक झाली..क्षमा असावी..." मी

त्या सज्जनाचा चेहेरा जरा निवळला आणि आम्ही निघालो

..

इतक्यात, पुन:

"ओ काका, तुम्हालाही आता तेच सांगायचे का? अहो त्या पायपुसण्यावर चपला ठेवायच्या नाहीत.."

तोच सज्जन दुस-या एका वृद्धाला सांगत होता...त्याच अधिकार वाणीने..

"कोण तुम्ही? मला सांगणारे..? मी गेली १५ वर्षे मंदिरात येतो आहे..मला शिकवू नका..." तो वृद्ध

"पुन: सांगतो, चपला तिथे ठेवायच्या नाहीत. ठेवल्यात तर मी पायाने देईन भिरकावून..." सज्जन...

आम्ही पुढे काय झाले हे पहायला थांबलो नाही...स्वामी कृपेने पाऊस थांबला होता...

पण मनोमन म्हटले...

"स्वामी उरला सुरला ईगो निपटून काढायला मला मदत करा..." !!!!

 

मधुसूदन थत्ते

०९-०८-२०२२



माझा निथंबता ओलेता पारिजात नुसता पाऊस झेलत होता.
सकाळ झाली पण सूर्याला पण झाकोळून टाकणारे घनमेघ त्याला धूसर करत होते.
पाऊस काही संपेना.... वारा पण थकून गेलेला वाटला. किती किती फुले वा-याने भुईवर अंथरली पण माती तरी किती पाणी शोषून घेणार? अखेर फुले जमली साठलेल्या पाण्यावरच
पण फुलांचा ताजेपणा अजून शिल्लक होता
छत्री घेऊन मी देवासाठी त्यातली भाग्यवान फुले वेचू लागलो.. भाग्यवानच नाही का? चिखली पाण्या ऐवजी माझ्या देवघरात देवापाशी ती जाणार होती.
सोनटक्का म्हणाला, मला उचल... लालेलाल जास्वंद म्हणालं मला उचल... नाजुकशी जुई पण तेच म्हणाली..अबोली बोलली नाही पण बहुधा तेच होतं तिच्या मनात.
मी सर्वांना सांगितलं... पारिजात उचलली कारण ती झाडावर नव्हती. तुम्ही आहात तिथेच सुंदर दिसता...तुम्हाला तोडून काय होईल...सगळी उद्या निर्माल्य व्हाल ...चालेल?
एकमुखाने उत्तर आलं "नको नको"
माझ्या मनात कुठेतरी देवाचाही आवाज आला..."अरे मी काय फक्त तुझ्या देवघरातच आहे का?"
मधुसूदन थत्ते
०९-०८-२०२२






Saturday, May 29, 2021

 हिम नग हा दिसतो जितुका वर

असे कितितरी खोल खोलवर

मातृत्वाचा जिव्हाळा जणु
थांग तयाचा कसा मी जाणु ?

पितृप्रेम हे असे खोलवर
जाऊ नका जे दिसते वर वर

मधुसूदन थत्ते
२३-१२-२०१२
************************************

रे मयुरा तव हरित पिसारा आज कुठे गेला ?
हे विरळा की तुझ्या वयाचे लक्षण म्हणू याला ?

सौंदर्य परी देवाने दिधले सहस्त्र नयना तुजला
वृद्धत्व असो वा नसो, वर असे कायम हा तुजला

मधुसूदन थत्ते
२१-१२-२०१२
**************************************

एक कर्तृत्वसंपन्न जीवन आज अनंतात विलीन झाले.

काव्य-शास्त्र-विनोदेन श्रीमंत, अत्यंत समाधान पावलेल्या आणि संतुष्ट अशा नव्वदी पार केलेल्या कुसुमताई गोखले आज काया-वाचा-मने आपल्यात नाहीत पण अन्यथा सर्वार्थाने आपल्या मनात आहेत

व्यक्तिश: मला तर मातेसमान अशा कुसुमताई आणि माझी आई मैत्रिणी होत्या अनेक वर्षे.

सात वर्षांपूर्वी आई गेली...आज कुसुमताई...

दोघींची विचार छाया आमचा आधार आहे. किती, काय आणि कसे निघून जाण्याआधी परंपरेने पुढे सोपवायचे आहे ते शिकवून गेल्या. हेच तर त्या विचारधारेचे बीज आहे...रुजते अआहे आमच्या मनात...

कुसुमताई तुमच्या स्मृतीला शतश: वंदन.

मधुसूदन थत्ते
१३-१२-२०१२ 
Se

 घे अर्घ्य तुला आदित्या प्रभात झाली

तव किरणे भेदुनि नभांगणाते आली ।।
ही गंगा भागीरथी वाही काशीला
मम शिक्षणस्थळ; कारण हे मम भाग्याला ।।

(माझ्या विश्व विद्यालयाला स्मरून)
मधुसूदन थत्ते

०३-०१-२०१२

 माणुसकी हरवलेल्या आजच्या जगात २५ वर्षाचा एक तरुण पोलीस ऑफिसर जेव्हा माणुसकी जिवंत ठेवायचा प्रयत्न करतो तेव्हा त्याच्या त्या कृतीचं जगातील लाखो लोकांना कौतुक वाटतं. अभिनंदनाचा आणि ख्रिसमस गिफ्ट्सचा त्याच्यावर वर्षाव होतो. तेव्हा बिचारया ल्यारी डिप्रिमोला मात्र प्रश्न पडलाय कि आपण इतकं मोठ काय केलय ज्यामुळे सारया जगाला आपलं कौतुक वाटावं ? धन्य ती माता जिने ल्यारी डिप्रिमो सारख्या सहृदय मुलाला जन्म दिला.


नोव्हेंबर मधली एक थंडगार रात्र. २५ वर्षाचा तरुण पोलीस ऑफिसर ल्यारी डिप्रिमो न्यूयॉर्क शहराच्या टाईम स्क़्वेअर विभागात ड्युटीवर होता. दोनच वर्ष झाली होती त्याला न्यूयोर्क पोलीस डिपार्टमेंटमध्ये येऊन. सगळी हालहवाल ठीक आहे न हे बघायला त्याच्या पोलीस कारमधून चक्कर मारत होता. त्याची नजर एका माणसावर पडली. त्या माणसाचे पाय उघडे होते. त्याच्या पायात साधे मोजे देखील नव्हते. " बिचारा ! किती थंडी आहे आज. असल्या थंडीत त्याचे पाय गारठून जातील. "ल्यारीचे मन
कळवळले. गाडी थांबवून तो त्या माणसाजवळ गेला. तो नशेत नाही न बघितले. त्याने त्याची निट विचारपूस केली. ५५ वर्षाचा तो माणूस अमेरिकन लष्करातील माजी जवान होता. बोलायला चांगला वाटला. पायात बूट का नाही विचारल्यावर त्याचे कारण तो सांगू शकला नव्हता. काहीतरी उत्तर बरळला. तुला मोजे आणून देऊ का असे ल्यारीने विचारल्यावर नको रे पोरा. पण विचारल्याबद्दल थ्यांक्स आणि ग्वाड ब्लेस यु म्हणाला.

ल्यारीला काहीतरी वाटून तो उठला. त्याच्या बुटाची साईज विचारून ल्यारीने गाडी एका बुटाच्या दुकानाजवळ नेली. तिथल्या माणसाला सांगितलेल्या नंबरचे विंटरचे बूट्स विकत द्यायला सांगितले. ल्यारी ते बूट घेऊन पुन्हा त्या माणसाकडे गेला. व त्याने आपल्या हातानी ते बूट त्या माणसाच्या पायात घातले. हि गोष्ट कोणाला कळलीही नसती. पण नेमकी त्याच वेळी जेनिर फोस्टर नावाची टुरिस्ट बाई हातातल्या कॅमेऱ्याने न्यूयॉर्क शहराचे फोटो काढत होती. तिला तो अनवाणी माणूस दिसला होता. ती त्याला पैसे द्यायला जातच होती तेवढ्यात तिच्या कॅमेऱ्याच्या टप्प्यात ते दोघे आले. एक पोलीस एका अनवाणी माणसाजवळ बसून त्याच्या पायात बूट घालत आहे हे पाहून तिने घडत असलेले दृश्य आपल्या कॅमेऱ्यामध्ये टेप केले. व एका दयाळू पोलीस ओफिसरने न्यूयॉर्कमध्ये केलेल्या मदतीची कथा असे लिहून न्यूयॉर्क पोलिसांच्या वेबसाईटला पाठवली. व स्वतःच्या फेसबुकवरही टाकली. तिने त्या चित्रीकरणाखाली लिहिले होते - माणुसकी आजही जिवंत आहे हे पाहून माझे मन भरून आले आहे. मला त्या पोलीस ऑफिसरचे नाव माहित नाही पण कृपया त्याला कोणीतरी कळवा.

वाऱ्यापेक्षा जास्त वेगाने ती मदत कथा घराघरात पोहोचली. जग बदलायला एकाच माणूस पुरतो, माणसातला देव सगळीकडे असतो अशा प्रतिक्रिया त्यावर उमटल्या. न्यूयोर्क पोलिसांच्या साईटवर त्या बातमीला तब्बल ६ लाख लोकांनी लाईक केले तर ४७ हजार लोकांनी आपल्या प्रतिक्रिया व्यक्त केल्या. ल्यारीच्या एका मित्राने जेव्हा हि बातमी त्याला सांगितली आणि मिडीयावाले त्याच्यावर तुटून पडले तेव्हा ल्यारीला अक्षरशः गोंधळल्यासारखे झाले होते. आपल्या त्या कृतीचे सारे श्रेय त्याने आपल्याला लहानपणी चांगले संस्कार देणाऱ्या आपल्या आईला दिल